13ο Κεφάλαιο

13ο Κεφαλαιο

'Σκεψεις'

Μπελλα

Ξαπλωσα με κοπο ως το κρεβατη χωρις να βγαλω τα ρουχα μου.Δεν ηξερα πλεον πιο ηταν το σωστο η το λαθος στην ζωη μου στις πραξεις μου.Για ενα ημου σιγορη ειχα τον Ρομπερτ διπλα μου αλλα πρεπει να κρατω καποιες αποστασεις μακρια του αν και ενιωθα το σωμα μου να ανταποκρινεται σε καθε αγγιγμα του δεν ηθελα να κανω κατι που θα το μετανιωνα. 

Εκλεισα τα ματια μου και γυρισα προς την δεξια πλευρα. 

Στο μιαλο μου εφερα καθε στιγμη που ειχα μαζι του την πρωτη μερα στο Μπερμηχαν αυτο το φιλι που με ειχε αλλαξει αυτο το πρωτο παθιασμενο απο μερος του πρωτο φιλι που με εκανε τοσο αδυναμη μπροστα του. 

Αφησα τον αερα να βγει μεσα απο τα χειλη μου.Παλι αυτο που εκανε το σωμα μου να ριγει σε αυτες τις σκεψεις.Πρωτη φορα ενιωθα ετσι ισως επρεπε να γινω δικη του αλλα δεν ηταν νωρις ακομα.Θυμαμαι που οταν ημουν στην Ελλαδα ειχα μιλησει με την Αλις για το θεμα του...σεχ....ενιωσα τα μαγουλα μου να βαφονται κοκκινα. 

Η Αλις την ειχα ξεχασει τελειος που ηταν ειχα να την δω τρεις ολοκληρες μερες χωρις κανενα τηλεφωνο η ενα μυνημα.Στο μιαλο μου σβηστικαν οι εικονες απο τον Ρομπερτ και εφερα την Αλις στην θεσι του.Να παρει που ητανε.Ανασηκωθηκα αποτομα απο το κρεβατη και κοιταξα περα στο κενο. 

Εφερα στην μνημη μου την συζητηση οπου ειχα με την Αλις.Τοτε που ερχομουνα απο την βολτα με τον Γουιλ που ηρθε την πιο καταληλη στιγμη εκει που ενιωθα μεσα μου ενα απολυτο χαος.Θυμομουν καθαρα τα λογια που της ειχα πει.Δαγκωσα το κατω χειλος μου. 

Για μισο λεπτο ο Ρομπερτ ειχε πει στην Αλις οτι ειχα δοθει.Επιασα μεσα στην χουφτα μου το σεντονη.Ο Μεσιεν ειχε πει ψεματα οτι εγω και αυτος.Ξεροκαταπια.Το ειχα ξεχασει εντελως αυτο πως μπορεσα να το ξεχασω ο Ρομπερτ δεν μου ειχε πει ακομα τον λογο για αυτο.Εκλεισα τα βλεφαρα μου και στο μιαλο μου ηρθε η ομιλια μου με την Αλις σαν χθες ειχε γινει. 

<<Θα φυγω μεχρι να παρεις μια αποφαση>> ηρθαν τα λογια της μεσα στο μιαλο μου.Μια αποφαση να παρω.Τα ειχα ξεχασει.Η αποφαση μου?Τι εννουσε με αυτο.Μηπως η Αλις ηθελα ακομα τον Ρομπερτ μηπως τον αγαπουσε ακομα και εγω ημουν το εμποδιο ηταν σαν εννουσε να παρω μια αποφαση δηλαδη να της κανω χωρο για να παει με τον Ρομπερτ. 

Μα η Αλις τα ειχε φτιαξει με τον Τζασπερ πραγμα που εμποδηζε τον Ρομπερτ να παει μαζι της.Κουνησα το κεφαλη μου βγαζοντας αυτη την σκεψη. 

Εκανα ενα λαθος ειχα αφησει πρωτα τα αισθηματα μου σε εκεινη την απομακρυσμενη γωνια να μην ενφανηστουν ποτε ξανα ειχα αφησει ολο αυτο που ενιωθα ελεθευρο χωρις να σκεφτω τι κρατουσε κρυφο ο Ρομπερτ μαζι με την Αλις απο εμενα.Το μιαλο καθαρησε απο αυτη την απαντηση. 

Ανοιγοκλεισα τα ματια μου ξαφνιασμενη.Τα αισθηματα που δεν ειχα σημασια τωρα ουτε και πριν ειχα σημασια εχει το μετα τι θα γινοταν αν ο Ρομπερτ μια μερα αποφασηζε να με αφησει και να παει μαζι με την Αλις και να φυγουν χωρις κανενα ιχνος πισως του.Σηκωθηκα απο το κρεβατη και περπατησα νευρικη επανω στο πατω κατω.Ηταν γελοια ολα αυτα που σκεφτομουνα αλλα ειχαν και μια λογικη ολα αυτα που σκεφτομουνα.Χωρις να ξερω τι μου γινοτανε ακουσα το κινητο μου να χτυπαει. 

Πηγα προς το κομοδινο οπου το ειχα αφησει και κοιταξα την κλειση.Ηταν ο Ρομπερτ.Πατησα το κουμπι απαντησεις και ακουσα την βελουδινη φωνη του. 

<<Μπελλα?>>αναφωνησε ανακουφησμενος. 

<<Ναι Ρομπερτ>>διστασα ειχα κατι στο μιαλο μου που δεν ηξερα αν βοηθουσε να τον κρατησω κοντα μου. 

<<Κοιμοσουνα αγαπη μου?>>Η καρδια μου φτεροκοπισε μεσα μου. 

<<Οχι ακριβως απλως ημου ξαπλωμενη και σκεφτομουνα...>>Να παρει μου ξεφυγε αν με ρωτουσε τι σκεφτομουνα τι να του ελεγα "Ρομπερτ σκεφτομουνα οτι φοβαμαι πως αν με αφησεις εινα σαν να μην υπαρχω"Η αληθεια ηταν μεσα στο ιδιο το ψεμα μου. 

<<Τι σκεφτουσανα Μπελλα?>>ρωτησε και ακουσα ενα μουγκρηρο αν δεν εκανα λαθος απο την αλλη γραμμη του τηλεφωνο.<<Να σκεφτομουνα αν ηθελες να ερχοσουνα το βραδυ να κοιμηθεις στο σπτι μου->>τι σκεφτομουνα θεου μου τι με ειχε πιασει. 

Στο μιαλο μου ηρθε μια εικονα που την ειχα φανταστει οταν ημουν στο αεροπλανο για να ξεκηνισω την καινουργια αρχη που ηθελα να κανω.Ο Ρομπερτ και εγω.Να ειμαι απο κατω του και τον νιωθω μεσα μου.Κοιταξα το κρεβατη και ιδρωτας κυλισε στο μετοπω μου. 

<<Μπελλα με ακουως αγαπη μου?>>ρωτησε ο Ρομπερτ και ακουσα την φωνη του να ειναι με ενα τονο....χαρας.<<Ναι ναι σε ακουω εεε.....τι σου ειπα?>>ελπηζω να το ξεχνουσε αλλα αυτο δεν ηταν το μονο σιγουρο. 

<<Με προσκαλεσες να ερθω σπιτι σου για το βραδυ>>το σιγανο γελακη μου ακουστηκε απο την αλλη γραμμη.Αχχχχ...δεν υπειρχε περιπτωση ο Ρομπερτ να μην δεχοτανε.<<Ναι αυτο τι λες λοιπον?>>ξαφνηκα ενιωσα μια αυτοπεποιθησει δεν ηξερα που οφελουσε αυτο. 

<<Αν δεν εχεις προβλημα ερχομαι αν θες φυσηκα?>>ρωτησε ηθελε να εινα βεβαιως οτι ημουν σιγουρη.<<Αν δεν ηθελα δεν θα σου το ελεγα Ρομπερτ>>μισο γελασα αλλα κατω απο το μισο χαμογελο ηταν μια ισια γραμμην χωρις κανενα χαμογελο.Τι ειχα κανει? 

<<Ενταξε θα ερθω κατα τις 11:00 για να μην με δει κανεις>>ξεροκαταπια ενοιωσα καθε σημειο του σωματος μου να παγωνει ολοκληρωτικα.Τι να εκανα πως θα αντιδρουσα οταν κατι μεσα μου ελεγ οτι ο Ρομπερτ ζητουσε κατι παραπανω απο αυτο. 

<<Ενταξει θα σε περημενω>>χωρις να περημενο απαντηση του και εκλεισα το κηνιτο και το πεταξα επανω στο κρεβατη.Στο μιαλο μου ηρθε η νυχτα που με ειχε φιλησει σε αυτο κρεβατη και μου χαιδευε το σωμα μου.Πηρα μια ανασα και γυρισα την πλατη μου να μην κοιταω αλλο το κρεβατη.Δεν ηξερα τι εκανα. 

Αν ηταν να γινει θα γινοταν.Μπορει αυτο που φοβομουνα ηταν ο πονος αυτο που θα ενιωθα οταν ο Ρομπερτ θα εμπαινε μεσα μου ισως και το αλλο να μου αρεσε και να θελω συνεχεια.Δυο φωνες ουρλιαζαν μεσα μου συμμαχουσαν.Η μια ελεγε"Καντο Μπελλα αφου τον θελεις"και η αλλη να ουρλιαζει"Οχι Μπελλα μπορει να το μετανιωσεις".Τρελαθηκα τελειος. 

Ειχα δυο επιλογες πρωτο,δεν ημουν αναγκασμενη να κανω κατι που δεν ημουν ετοιμη και δευτερον μπορει εκεινη την στιμγη να μου εβγαινε και να εκανα αφου ο Ρομπερτ θα ηταν μαζι μου γλυκος δεν θα εκανε ποτε κατι που θα με πληγωνε το ειχε πει και ο οδιος.Οταν θα εφτανε αυτη η στιγμη θα ηταν προσεχτικος μαζι μου. 

Αυτο με ανακουφιζε καπως.Προσπαθησα να μην σκεφτομαι συνεχεια αυτο το πραγμα πηρα την τσαντα μου ισως μια βολτα θα με βοηθουσε να παρω μια αποφαση αλλα πανω πολλα θα με χαλαρωνε. 

Βηματησα ως την πορτα την ανοιξα,κοιταξα τον κοσμο που περπατουσε αλλοι ζευγαρια οι γονεις με τα παιδια.Προσεξα μια οικογενεια να περπαταει με χαμογελεσα στα χειλη τους.Μου θυμησει την δικια μου οικογενια την Εσμι τον Καρλαιλ και την Αλις ολοι τους με αγαπουσα.....Παντα ειχα λιγακι αδυναμια παραπανω στον Καρλαιλ απο μικρη που ερχοτανε απο την δουλεια του επεφτα στην αγκαλια του και.Τον αγκαλιαζα δεν τον αφηνα καθολου μεχρι που τρωγαμε κιολας ακομη και οταν πηγαινα για υπνο ζητουσα τον Καρλαιλ να μου διαβασει και να καθησει μαζι μου μεχρι να με παρει ο υπνος. 

Νοσταλγισα τοσο πολυ αυτες τις αναμνησεις της γλυκες σπανιες αναμνησεις που παντα οταν σκεφτομουνα αυτα τα χρονια δακρυζα απο χαρα γιατι ηξερα οτι σε καθε βημα που θα εκανα θα ηταν εκει για εμενα.Ο Καρλαιλ παντα με καταλαβαινε εκει που προσπαθουσα να τον πεισω οτι ειχα κανει αιτηση για τον Μπερμηχαν δεν με πιστευε. 

Αναστεναξα και κατεβηκα τα σκαλια αργα και σταθερα.Εβαλα την τσαντα μου στον ακγωνα μου και προχωρησα.Τωρα δεν χρειαζομουνα την οικογενεια μου θυμαμαι που μου ειχε πει καποτε ο Καρλαιλ."Παντα να πιστευεις στα ονειρα σου αλλα μην τα περημενεις ολα ροδινα Μπελλα θα ερθουν στιγμες καλες και κακες οταν θα ερθουν οι κακες στιγμες,εμεις μπορει να μην ειμαστε κοντα σου γλυκια μου αλλα να θυμασαι πως απο αυτο μαθανεις"ειχε πει και με φηλισε στο μαγουλο μου. 

Αυτο θα εκανα απο τα λαθοι μου μαθαινω να επιζω.Περπατουσα αμηλιτη χαζευοντας τον κοσμο και τα μαγαζια.Μεσα μου ενιωθα κατι περιεργο κατι σαν βαρος.Η Αλις μου ελειπε,μου ελειπε η παρουσια της τα πεισματα της αλλα κυριως μου ελειπε αυτο το χαμογελο που φωτηζε το προσωπο της αυτο μου ελειπε.Βουρκωσα σε αυτη την σκεψη.Σταματησα και κοιταξα για να ξεχαστω απο αυτη την σκεψη κοιταξα ενα μαγαζι.Ηταν με μαγαζι με εσωρουχα. 

Πως σταματησα εδω.Κοιταξα τα εσωρουχα απο την βιτρινα.Ηταν πολυ προκλητικα.Αυτο το κοιταγμα με εφερε λιγους μηνες πισω η Αλις και εγω να κανουμε ψωνια, να μου επειλεγη χωρις εγω να μηλαβ παρομια εσωρουχα παντα αυτο με νευριαζε αλλα ηξερα χαιροταν για αυτο προτημουσα να μην της το χαλαω. 

Γελασα σε αυτη την αναμνηση.Χωρις δευτερη σκεψει μπηκα μεσα σου μαγαζι κοιταζοντας την βιτρινα. 

*************************************** 

Κοιτουσα το κουτι οπου εκει μεσα ηταν τα εσωρουχα οπου ειχα παρει.Δεν τολμουσα να το ανοιξω.Εκανα ενα δειλο βημα πισω και κοιταξα το ρολοι ηταν 10:30 σε μιση ωρα θα ερχοτανε ο Ρομπερτ να παρει.Καντο Μπελλα.Μπορεις. 

Αρπαξα το κουτι και πηγα στο μπανιο αυτο που εκανα θα εφτανα στα ορια τον Ρομπερτ.Εκλεισα την πορτα πισω μου και ακουμπησα πανω την πλατην μου.Αφησα το κουτι κατω και σιγα σιγα εβγαλα τα ρουχα μου επειτα ανοιξα το κουτι και χωρις να το σκεφτω τα φορεσα τα εσωρουχα. 

Πηρα μια ρομπα για να καλυψω απο κατω την κολαση οπου ειχα κανει Καλυψα ολο μου το σωμα η μοβ σατεν ρομπα εφτανε ως την το γονατο.Βγηκα γρηγορα απο το μπανιο και πηγα στο δωματιο μου κοιταξα στον ολοσωμο καθρεφτη.Τα μαγουλα μου φλεγοντουσαν.Να παρει. 

Τι με ειχε πιασει να κανω αυτα τα πραγματα.Ξαφνηκα το κουδουνι χτυπησε.Η καρδια μου χτυπησε δυνατα μεσα στο στηθος μου.Ο ιδρωτας κυλισε στο μετοπω μου.Η ανασα μου εκανε ενα τρελο ρυθμο ταυτοχρονως μαζι με την καρδια μου. 

Εκανα μερηκα βηματα προς την πορτα.Το κουδουνι ξανα χτυπησε.Ξεφυσιξα με κοπο και αφησα τον αερα να βγει με κοπο απο τα χειλη.Βηματισα προς το διαδρομο και εφτασα στην πορτα εβαλα το χερι μου στο πομολο πηρα μια ανασα. 

Ρομπερτ Μεσιεν. 

Εφτασα εξω απο το σπιτι της Μπελλα.Η νυχτα ειχε απλωθει για τα καλα εξω ο ουρανος ηταν καθαρος και μπορουσα να βλεπω τα αστρα και κυριος το φεγγαρι αποψε το φεγγαρι ηταν σαν στολιδι μεσα στην μαυρη νυχτα.Κοιταξα απεναντη το σπιτι της Μπελλα.Πρωτη φορα ηταν που η Μπελλα ηταν τοσο τολμηρη.Με ειχε καλεσει να κοιμηθω σπιτις της.Δεν μπορουσα να σκεφτω οτι θα κοιμομουνα μαζι της χωρις να την αγκηξω καν επαιζε με τα ορια μου. 

Πηρα την τσαντα απο το καθισμα του συνοδηγου και ανοιξα την πορτα για να βγω.Εβαγλα το κλειδη και κλειδωσα το αμαξι μου.Κατι μεσα μου με ετρωγε μηπως η Μπελλα ηταν ετοιμη για αυτο με ειχε καλεσει κουνησα το κεφαλη μου.Αν δεν ηθελα να γινει σημερα δεν θα την πιεζα ποτε δεν θα εκανα κατι τετιο ειδηκα στην Μπελλα.Η Μπελλα καλυπτε αυτο το κενο που ειχε αφησει η Εμιλι στην καρδια μου. 

Ανεβηκα τα σκαλια και χτυπησα το κουδουνι κοιταξα δεξια και αριστερα για να ειμαι σιγουρος αν δε θα ερχοτανε κανενας γνωστος.Αργησε να ανοιξει μηπως ειχε παθει τιποτα.Με ανυσηχεισε αυτη η σκεψη.Ξανα χτυπησα αλλη μια φορα. 

Ακουσα τα βηματα της να ερχονται προς την πορτα.Επιτελους.Η πορτα ανοιξε το πρωτο που παρατηρισα ηταν αυτο που φορουσε και τα φλογισμενα μαγουλα της να μαρτυρουν οτι η Μπελλα με ειχε φερει εδω για κατι παραπανω. 

Κοιταξα ξανα αυτο που φορουσε αποκλειεται η Μπελλα αποψε θα με εφτανε στα ορια μου και σιγουρα κατι μεσα μου ελεγε οτι αυτη η νυχτα θα ηταν πραγματικα η καλητερη της ζωη μου. Και μονο απο ενα βλεμμα η Μπελλα μπορουσε να προκαλεσει αυτο που ενιωθα για αυτην. 

Μπηκα μεσα χωρις να χανω ουτε ενα λεπτο να κοιταω το υπεροχο σωμα της και ειδηκα την ρομπα που απο κατω θα με εφτανε στην κολαση.Την φηλισα στα χειλη απαλα. 

Μακαρι να μην εχανα αποψε το ιδιο μου τον εαυτο.

12ο Κεφάλαιο

12ο Κεφαλαιο

'Εκμηστηρευσεις'

Μπελλα

Τον κοιτουσα που ειχε γυρισμενη την πλατη του δεν πιστευα ποτε μου οτι θα εφτανα ως εδω.Θυμαμαι απο την πρωτη στιγμη που τον ειχα δει στην φωτογραφια απο την πρωτη στιγμη ειχα νιωσει ενα τελειος διαφορετικο συναισθημα.Δεν μηλουσε και αυτο με ανυσηχουσε ειχα κανει ενα λαθος.Τον ειχα πληγωσει?Αλλα γιατι ο Μεσιεν με ηθελε μονο για μια φορα μηπως ειχε αλλαξει και δεν εβλεπα καθαρα οπως μου ειπε.Δεν εβλεπα καθαρα αυτο ηταν.Παντα πιστευα οτι ηταν ενας αλαζονας και γυαναικας αλλα ποτε μου δεν κοιταξα περα απο το πεπλο που ειχε σκεπασει τα ματια μου. 

<<Ρομπερτ>>ψυθηρισα με σπασμενη φωνη.Δεν γυρισε να με κοιταξε αυτο με τρομαζε μηπως ειχε μετανιωσει για ολα αυτα που ειχε κανει.Ειχε σπασει μεσα μου η καινουργια καρδια μου και ολα με ενα αγγιγμα του Ρομπερτ.Καθε σημειο του μιαλο μου ηξερε οτι ολα μπορει να ηταν ενα ψεμα? 

Δεν ηταν ομως με κοιτουσε στα ματι οταν μου μηλουσε.Κατεβηκα αποτ ο γραφειο και τον πλησιασα.<<Ρομπερτ>>εβαλα το χερι μου στον ομο.Εκεινη την στιγμη ολο μου σωμα το διαπερασε ενα ριγος.Τον αναγκασα να γυρισει τα χειλη ηταν σφιγμενα σε μια λεπτη γραμμη που ειχαν σχηματιστει. 

<<Μπελλα>>επεσε ξαφνηκα μεσα στην αγκαλια μου και με πιγε προς τα πισω ως που ακουμοησα στην γωνια.Το αγκαλιασα σφιχτα.Ισως εκεινη την στιγμη να εβλεπα τα παντα που ειχε καλυψει ο ιδιος ειχε βγαλει ενα αλλο εαυτο που δεν γνωρηζα.Ηταν ο Ρομπερτ που τοσο ηθελα να δω αλλα κατι δεν τον αφηνε να αφησει τον πραγματικο εαυτο του. 

Ενιωσα τα χερια του να τυλιγονται σφιχτα γυρω απο την μεσι μου.Εβαλα το κεφαλη μου επανω στο στηθος του.<<Μην με αφησεις>>ειπα με μια αναπνοη.Με φηλισε απαλα στο μετοπω.Τον κρατησα κοντα μου.Ηθελα να τον νιωσω οτι ολα αυτα που ειπαμε δεν ηταν ενα ψεμα ουτε ενας εφιαλτης που αργοτερα θα ξυπνουσα.<<Ποτε ξανα>>μου ψυθηρισε.Σηκωσα το βλεμμα μου και συναντησε το δικο του.<<Θα μου δωσεις λιγο χρονο μεχρι να σου τι ειχε γινει πραγματικα?>>μου ειπε με την βελουδινη φωνη του.Μου χαμογελασε στραβα.Η καρδια μου χτυπησε μεσα στο στηθος μου. 

<<Οσο θες>>του ψυθηρισα.Ξαφνηκα ακουσα εναν ηχο που δεν ηθελα να ακουσω.Το κουδουνι για το τελος τηε ημερας.Αναστεναξα βαρια.<<Πρεπει να φυγω>>του με μια σταθερη φωνη.Εβαλε τα χερια του τοιχο και με το ενα χερι του με σηκωσε το πιγουνι μου.<<Μην φυγεις σε παρακαλω>>τα ματια του φαινερωναν την απεπλισια του χωρησμου. 

<<Δεν γινεται ο Γουιλ....>>το προσωπο του συσπαστηκε σε αυτο το ονομα.Εβαλα το χερι μου στο μαγουλο του.<<Μην ανυσηχεις δεν εκανα τιποτα μαιζ του απλως τον χρειαζομουνα εκει ολοιυ με ειχαν->>εβαλε το δειχτη του δαχτυλου του στα χειλη σταματωντας με να μηλαω.<<Μην κατηγορεις τον εαυτο σου για κατι που δεν φταις εσυ αλλα αντιθετος εγω πρεπει να με μισω Μπελλα εγω που σε πληγωνα που->>Δεν μπορουσα να τον βλεπω να υποφερει ηταν σαν να υπερα εγω.<<Σταματα σε παρακαλω μην σκεφτεσαι πια το πριν αλλα το μετα>>βουρκωσα θα ειχα μελλον αραγε με τον Ρομπερτ η ολα αυτα ηταν μονο για λιγες στιγμες που θα με πληγωναν απο καθε τι ειχα βιωσει ως τωρα αν δεν κρατουσε ολο αυτο αν θα αλλαζε γνωμη?Το μιαλο μου κυριευτηκε σε αυτη την σκεψη. 

<<Δεν γινεται Μπελλα οταν εχεις ενα παρελθον που σε κυνηγαει δεν το σβηνεις σε μια στιγμη>>μου ψυθιρησε.Δαγκωσα το κατω χειλος μου και εσκυψα ο κεφαλη.<<Εχεις δικιο>>του ειπα οσο πιο πειστηκα μπορουσα.Σιγουρα θα αγαπουσε την Αλις για να λεει για το παρελθον. 

Μειναμε σιωπηλη με μερικα λεπτα μεχρι οιυ καταλαβα οτι τελειωσε ολο αυτο.Πηρα την τσαντα μου οπου την ειχα πεταξει στο πατωμα και πηγα προς την πορτα.Κοιταξα με την ακρη του ματιου μου ειχε μεινη να στεκεται ακομα εκει.Γυρισα για να φυγω.<<Μπελλα>>η φωνη του με σταματησε ειχε μεινη με το χερι επανω στο πομολο της πορτας.<<Ναι>>η φωνη μου ακουστηκε δισταχτηκει. 

<<Συνγνωμη μου σε ειχα χτυπησει αλλα δεν ηξερα τι εκανα>>Ολο το μιαλο μου ειχε κλονηστει τα ματια μου ανοιξαν διαπλατα.Στραφηκα να τον δω ηταν μερηκα βηματα μακρια μου.Του χαμογελασα.<<Το ηξερα οτι δεν το ειχες κανει απο το μισος σου>>τα δακρυα ηρθαν στα ματια μου.Πεταξα την τσαντα και ετρεξα επανω του.Με αγκαλιασε και με σηκωσε μολις πηγα εοπανω του,τυλιξα τα ποδια μου γυρο απο την μεσι του.Δεν κρατηθηκα τα χειλη μου εψαξαν τα δικα μου και τοτε τα κολλησε επανω στα δικα μου τον εσφιξα κοντα μου.Δεν νιαστηκα αν θα πληγωμουνα για τιποτα τον ηθελα τον ειχα αναγκη στην ζωη μου ηταν σαν το αλλο μου μισο? 

Δεν ημουν απολυτος σιγουρη αλλα αυτο που ενιωθα τωρα δεν το ειχα ξανα νιωσει ποτε μου ουτε με τον Γουιλ που ειμασταν μαζι για ενα χρονο.Ο Ρομπερτ μεσα σε δυο μηνες ειχε κερδησει ψυχη και σωμα.Ολα τα ανηκαν το σημαντικοτερο η ραγισμενη μου καρδια μου που χτυπουσε τωρα ευτηχισμενη μετα απο καιρο μετα απο τοσο πονο. 

Τα χειλη μου ανοιξαν και η γλωσσα του χαθηκε μεσα στα χειλη μου.Το σωμα πηρε μια ευχαρηστη ζεστη σε καθε σημειο του σωματος μου.Αφησε τα χειλη μακρια απο τα δικα μου.Με αφησε κατω αλλα δεν με απομακρυνε απο κοντα του.<<Ρομπερτ?>>τον ρωτησα. 

<<Μην ντρεπεσαι Μπελλα πες μου>> η βελουδινη φωνη του αντηχισε μεσα στα αυτια μου σαν ενα νανουρισμα.Ηταν τοσο γλυκια πρωτη φορα τον ακουγα να μηλαει με αυτο τον τροπο. 

<<Τωρα ειμεις ειμαστε->>δαγκωσα το κατω χειλος μου.Ακουσα το σιγανο γελιο του.<<Για να ειμαστε εδω τωρα ναι ειμαστε μαζι αλλα εσυ αν δεν κανω λαθος εχεις ηδη αγορι>>Εμεινα ανυδη σηκωσα το κεφαλη μου και τον κοιταξα.<<Δεν ειναι αστειο Ρομπερτ σου ειπα γιατι ημουν->>με φηλισε απαλα στα χειλη μου.<<Πλακα κανω Μπελλα τον ξερω γιατι ησουν μαζι του>>Τον κοιταξα μεσα τα ματια. 

<<Πραγματικα δεν ηξερα για το ειχα κανει αυτο>>ρωτησα.Περισσοτερο η ερωτηση πηγαινε στο εαυτο μου.<<Μπελλα ειχες αναγκη απο καποια στιρηξη αφου ειχα κανει ολα αυτα που σε πληγωσαν που σε χωρισα απο την ιδια σου την αδερφη μην...μην κατηγορεις τον εαυτο σου μωρο μου>>Με εσφιξε κοντα του.Τον αγκαλιασα και εγω σφιχτα.Τον αγαπουσα τοσο πολυ ηθελα να του πω τοσο πολυ οτι τον αγαπω οτι μονο αυτος μου δινει ζωη και διωχνει τον πονο μακρια.Η λεξη εκαιγε τα χειλη μου αλλα κατι μεσα μου ελεγε να μην το κανω επρεπε να βεβαιωθω για ολα προτου ανοιξω την καρδια μου. 

<<Μα Ρομπερτ->>σταματησα οταν εκλεισε φτιχτα τα ματια του.<<Καντο για εμενα τουλαχισον,ποσες φορες θα σου πω οτι δεν εφταιγες σε τιποτα εσυ καταλαβετο Μπελλα>>Η φωνη ηταν οργησμενη.Θα προσπαθουσαν να μην το σκεφτομουνα.Οτι και εγω εφταιγα.<<Ενταξει......δεν θα ξανα->>κουνησα το κεφαλη μου μπερδεμενη. 

Αναστεναξε και τα ματια του ανοιξαν.<<Καντο για εμενα>>μου ψιθυρισε θλημμενα.Κουνησα καταφατικα το κεφαλη μου.Θα προσπαθουσα.<<Ενταξει>>μπορεσα να πω.Ειχα ξεχασει οτι ο Γουιλ θα μας εψαχνε σιγουρα θα του εμπαινα τρελες ιδεες στο μιαλο του.<<Παμε πριν μας ψαχνουν>>ειπε και εσφιξε σε μπουνιες τα χερια του οταν με ειχε αγκαλια. 

<<Τι θα κανουμε?>>τον ρωτησα ζαρομενη απο τον φοβο αν το μαθαιναν πως θα αντιδρουσαν.<<Δεν θα πουμε τιποτα μεχρι να ξεκεθαρηστουν τα πραγματα>>ακουστηκε οργισμενος.<<Δηλαδη θα ειμασταν οπως πριν>>ειπα ακομα πιο ζαρωμενη.<<Ναι ετσι πρεπει να γινει Μπελλα απο την στιγμη που θα βγουμε απο εδω ειναι σαν να μην εγινα ολα αυτα θα ειμαστε μαζι αλλα μεχρι να ξεκαθαριστουν ολα θα πρεπει να ειμαστε προσεχτηκοι το ξερεις οτι δεν θελω να γινει ετσι αλλα->>ειχε πανικοβληθει. 

<<Καταλαβα>>επρεπε να ειμαι ξανα η καινουργια Μπελλα αλλα πως μετα απο ολα αυτα? 

Αναστεναξε βαρια η γλυκια του ανασα επεσε πανω στο προσωπο μου σαν μεθυστηκο αρωμα. 

<<Ελα πρεπει να φυγουμε>>με τραβηξε προς την πορτα.Εβαλε το χερι του στο πομολο και την ανοιξε.Η πρωτη ματια μου επεσε στον Εμετ που στεκοτανε απεναντη στον τοιχο.Κοιταξα τον διαδρομο ηταν αδειος.Προχωρησαμε εχοντας ο Ρομπερτ τυλιγμενο το χερι του γυρω απο την μεσι μου. 

<<Φαινεται το συζητησαμε πολυ το θεμα>>ειπε με ενα χαμογελο στα χειλη.<<Σκασε Εμετ>>ειπε ο Ρομπερτ μεσα απο τα δοντια του.<<Διακρινω νευρηκα κυριε Μεσιεν>>πηγε κοντα μας.Ενιωθα αμηχανα μπροστα στον Εμετ ηταν τοσο μεγαλοσωσος που ακομα και εγω τον φοβομουνα. 

<<Για να βλεπεις>>κοιτουσα συνεχεια δεξια και αριστερα.Αν αρχοτανε κανεις θα τελειωνε ολο αυτο?<<Ηρεμισε Μπελλα δεν ειναι κανες ολοι εχουν φυγει εκτος απο τον αγαπημενο σου που ειναι εξω ακριβως απο σχολη>>ειπε ηρεμα ο Εμετ.Τον κοιταξα. 

<<Ευχαρηστω>>του ειπα.Ο Ρομπερτ με αφησε.<<Πρεπει να φυγω>>η φωνη μου ακουστηκε απογοτευμενη.Με φηλισε απαλα στο μετοπω.<<Πηγαινε>>δεν θα αντεχα να μην ειμαι μαζι του.Εκανε μερηκα δειλα βηματα και γυρισα την πλατη μου ωστε να φυγω . 

Η καρδια μου χτυπουσε με κοπο.Ποτε δεν ειχα φανταστει οτι θα κατελεγε ετσι αναμεσα μας.Ειχε αλλαξει τοσο πολυ.Αρα ολα αυτα θα τελειωναν ασχημα η καλα?Δεν ηξερα αν ο Ρομπερτ με αγαπουσε.Το μονο που δεν ηθελα τωρα ηταν να σβησει ολο αυτο που ειχε συνβει.Ανοιξα την πορτα απο την εισοδο της σχολης εκει εξω ηταν ενας ανθρωπος που με ειχε στηρηξει και εγω τωρα θα πληγωνα,με ενα τημιμα την προδωσια...... 

Ο αγγελος που καποτε με ειχε υπουλοσει της πληγες με την παρουσια του θα τον πληγωνα.Τελικα οι πραξεις που εκανα ειχαν και τιμημα να χασω τον φυλακα αγγελο μου. 

***************************** 

Περπατουσαμε σιωπηλη ο ενας διπλα στον αλλον δεν με ειχε ρωτησει τιποτα απο την στιγμη που τον ειχα δει με κοιταξε με μια ματια που δεν την ειχα ξανδει ποτε.Με ανυσηχουσε οσο προχωρουσαμε προς το σπιτι μου.Ανεβηκα τα σκαλια.Γυρισα να δω αν ηταν πισω μου.Στεκοτανε στο πρωτο σκαλι.Με κοιτουσε με μια ματια που δεν μπορουσα να καταλαβω.Σε μια στιγμη ανεβηκε και τα υπολοιπα σκαλια και τυληξε τα χερια του γυρω απο την μεσι μου με τραβηξε κοντα του. 

Ακουμπησε το μετοπω του επανω στο δικο μου.Τοτε καταλαβα αυτο το βλεμμα που ειχε τοση ωρα ηταν πριν ενα χρονο που μου ειχε ζητησει να χωρησουμε ηταν σαν μην ηθελε να συνβει αλλα κατι το αναγκασε να το κανει.<<Δεν θελω να σε χασω ξανα>>μου ψυθηρισε εμεινα παγωμενη μεσα στην αγκαλια του.Δεν ηξερα τι να σκεφτω ποτε δεν επαψα να αγαπω τον Γουιλ αλλα μολις ειχα δει τον Ρομπερτ αλλαξε τα παντα μεσα στην καρδια μου.Αναστεναξα και εβαλα τα χερια μου στο προσωπο του.<<Δεν θα με χασεις>>ειπε οσο πιο πειστηκα μπορουσα με ειχε χασει ηδη απο την πρωτη στιγμη που μου ειχε ζητησει να χωρισουμε ειχε καταστρεψει καθε συναισθημα που ειχ για αυτον.Τωρα τον εβλεπα ως τον καλητερο μου φιλο. 

<<Μου υποσχεσε οτι δεν θα με αφησεις>>Τον κοιταξα μεσα στα ματια.Ποσο θα κρατουσε ολο αυτο το βασανιστηριο τα αισθηματα μου επαιζαν το ενα με το αλλο η προδωσια με την αγαπη.Δεν ειχα το κουραγιο να του πω ολη την αληθεια.<<Στο υποσχομαι>>του ειπα χωρις να σκεφτομαι τιποτα εκτος απο το ψεμα που του ειπα τωρα.Με φηλισε απαλα στα χειλη.Ενα χαμογελο σχηματηστικε στα χειλη του. 

<<Σε ευχαρηστω>>με αφησε και τοτε μπορεσα να παρω ξανα μια ανασα κατεβηκε τα σκαλια και εφυγε εχοντας μια ψευτικη ελπιδα στην καρδια του.Τι ειχα κανει μολις τωρα.Ενιωθα ενα βαρος στην καρδια μου σαν ημουν.......ενα τερας που πληγωνα το φυλακα αγγελο μου.Σηκωσα να δω που εφευγε μακρια εστιψε στην γωνια και χαθηκε. 

Ενιωσα κατι εκεινη την στιγμη σαν να με παρακολουθουσαν.Το βλεμμα περασε σε καθε γωνια και επειτα απεναντη κοιταξα στα αριστερα και τοτε καταλαβα οτι.....ο Ρομπερτ ηταν μεσα στο μαυρο τσιπ του και με παρακολουθουσε,θα ειχε δει και το φιλι που μου ειχε δωσει ο Γουιλ να παρει αυτο θα τον νευριαζε. 

Η πορτα απο αυτοκηνιτο ανοιξε και ενφανηστικε ο Ρομπερτ εκλεισε την πορτα με δυναμη πισω του και βηματισε με αποφασηστικο βημα προς το μερος μου.Ξεροκαταπια.Τα ποδια μου ετρεμαν σε καθε βημα που εκανε.Τον ειδα που δεν γελουσε αλλα τα χειλη ειχαν σχηματιστει μια λεπτη γραμμη αυτο σημεναι οτι ηταν εξοργησμενος.Δεν ειναι καλο αυτο ακουσα μια φωνη μεσα να με προειδοποιει. 

Σταθηκε και με κοιταξε με ενα αγριεμενο βλεμμα.Τα χερια του ειχαν σφιχτη σε μπουνιες.<<Ρομπερτ>>ειπε με κομμενη την ανασα.Ειχα ζαρωσει απο τον φοβο.Πρωτη φορα το εβλεπα να με κοιταει ετσι.<<Πες μου οτι αυτο που εκανες ηταν στην φαντασια μου?>>ειπε με σφιγμενα δοντια.Κουνησα αρνητικα το κεφαλη μου.<<Ενα φιλι ηταν δεν τιποτα αλο ετσι και αλλιος δεν τον φηλισα εγω αλλα ο Γουιλ το εκανε->>η φωνη μου ακουστηκε δυνατα δεν ειχε κανενα δικαιωμα να νευριαζει χωρις λογο....Δεν καταλαβαινα γιατι αντιδρουσε με αυτον τον τροπο απεναντη μου. 

<<Δεν θελω να μου εξηγησεις Μπελλα δεν ειχε δικαιωμα να σε->>γινοταν μανιακος με αυτο που εκανε. 

<<Εχει δικαιωμα Ρομπερτ εξαλου υποτηθεται οιτι δεν ειμαστε μαζι αν δεν του ανταπεδιδα το φιλι μπορουσε να->> 

<<Τι εχει το δικαιωμα>>διαφωνησε και η βελουδινη φωνη του εσπασε και κατεληξε σε τσιρηδα.Ανεβηκε τα σκαλια και με αρπαξε απο τον καρπο βιαια.Πονεσα τοσο πολυ που δεν κρατηθικα και ενα δακρυ κυλισε στο μαγουλο μου. 

<<Με πονας>>του φωναξα. 

Γιατι αντοδρουσε ετσι το ηξερα οτι ειχε δικιο αλλα επρεπε να ανταποκριθω ηδη ο Γουιλ ειχε καταλαβει οτι κατι μπορουσε να αλλαξει με εμενα και τον Ρομοπερτ αλλα γιατι.Το χερι εσφιγγε τον καρπο μου.<<Ρομπερτ σε παρακαλω αφησε με πονας>>του φωναξα.Δεν νιαστηκε να θα μας εβλεπε κανεις.Ηδη μερικοι περαστικοι σταματουσαν και μας κοιταζαν.Σιγα σιγα το χερι του ξεσφυγγε μεσα απο τον καρπο μου δεν εχασα ευκαιρια και απομακρυνα το χερι μου απο το δικο του.Ειδα το αποτυπωμα που ειχε αφησει απο το σφιξημο του χεριου του.Ενιωθα μουδιασμενο το χερι μου. 

<<Συνγνωμη δεν ηθελα να->>ειπε με μια σταθερη φωνη.Δεν καταλαβαινα τιποτα απο ολα αυτα μου θυμισε τον Ρομπερτ που φοβομουνα στην μνημη μου ηρθε η εικονα απο το χαστουκη οπου με ειχε χτυπησει.<<Μπελλα>>Με πλησιασε με αργα βηματα και πηρα το χερι μου μεσα στο δικο του.Το χαιδεψε απαλα επανω στο κοκκινησμα.Δεν ηξερα πως αντιδρασω απο φοβο δεν απομακρυνα το χερι μου. 

Σηκωσε το χερι μου και το πλησιασε στα χειλη του το φιλησε απαλα κοιτοντας με στα ματια,με το αλλο του χερι σκουπισε το δακρυ που ειχε κυλισει στο μαγουλο μου.<<Πονας?>>με ρωτησε με μια σιγανη φωνη.Φαινοτανε μετανιωμενος για αυτο που ειχε κανει.Αν και ο πονος στον καρπο που δεν ελεγε να σταματησει.<<Οχι>>του ειπα ξερα. 

Αφησε το χερι μου και με αγκαλιασε σφιχτα.<<Δεν το ηθελα Μπελλα πραγματικα αλλαζω οταν βλεπω να σε φηλαει η ακομα και σε αγκηζει δεν ξερω χανω ολοκληρο τον εαυτο μου>>μου ψυθηρισε στο αυτι. 

Αναστεναξα βαρια και τον αφησα.Εβγαλα το κλειδη απο την τσαντα μου και ξεκλειδωσα την πορτα.Το τραβηξα μαζι μου μεσα. 

Σταθηκα στην μεσι του διαδρομου.<<Ρομπερτ αληθεια δεν ηθελα να συνβει δεν ηξερα οτι ησουν εκει και μας->>με αγκαλιασε σφιχτα κανωντας με να σταματησω.<<Δεν φανταζεσαι τι περασε απο το μιαλο μου εκεινη την στιμη που τον ειδα να τον κανει αυτο περασε απο το μιαλο μου οτι ειχες μετανιωσει για ολα που ειχαμε πει>>κατσουφιασε μπερδεμενος. 

<<Δεν θα εκανα τιποτα μαζι του ηταν ενα φιλι ισα ισα ακουμπησα τα χειλη του επανω στα δικα μου ξαφνιαστηκα Ρομπερτ αληθεια δεν->> 

<<Μην πεις τιποτα αλλο εχεις και παλι δικιο ειπαμε οτι θα ειμαστε μαζι αλλα κανεις δεν πρεπει να το μαθει εκτος απο τον Εμετ>>με χαιδεψε στο προσωπο και με φιλησε στα χειλη αφηνοντας ενα φιλι μονο. 

<<Τι πως το εμαθε?>>ειπα γεματη πανικο.<<Το καταλαβε οταν ειχες φυγει με πιεσε να του πω αν ειχαμε κανει.....>>διεκοψε την προταση του.Το μιαλο μου πηγε αμεσως εκει.Γελασα. 

<<Αυτο εχει συνεχεια στο μιαλο του ο Εμετ?>>τον ρωτησα γελοντας.Σηκωσε το ενα του φρυδι.Στα χειλη του ενφανηστικε ενα ειρωνικο χαμογελο.<<Πες το και ετσι αλλα δεν νομηζω>>ειπε προσεχτικα τις λεξεις του.Κουνησα το κεφαλη μου.Δεν ημουν ακομα ετοιμη να κανω κατι παραπανω επρεπε να βεβαιει για καθε κινηση που θα εκανε ο Ρομπερτ ποτε δεν ξεχναω οτι στην αρχη με ηθελε μονο για το σεχ. 

<<Μπελλα ειπα κατι που δεν επρεπε->>ρωτησε γεματος ανυσιχια. 

<<Οχι...οχι....τιποτα>>εβαλα το χερι μου επανω στο στηθος του. 

<<Καταλαβα τι σου περασε απο το μιαλο σου>>ανοιξα τα ματια μοιυ διαπλατα να τον κοιταξω.<<Φοβασαι αν θα κανω κατι που δεν θελεις αν δεν κανω λαθος?>>ενιωσα το αιμα να ανεβαινει στα μαγουλα μου. 

<<Απλως να εγω...ποτε δεν.....->>σταματησα να παρω μια ανασα ενιωθα αμηχανα μπροστα του.Εβαλε το χερι του στο πιγουνη μου και με αναγκασε να τον κοιταξω.<<Μπελλα δεν θα εκανα κατι που θα σε πληγωνε ποτε.Δεν θα το επετρεπα στο εαυτο μου να κανει κατι που δεν θελεις οταν θα εισαι ετοιμη τοτε θα γινει και δε θα σκεφταισε τιποτα παραμονο οτι δεν φοβαισε και οτι εισαι απολυτος σιγουρη για τον εαυτο σου>> 

Εσκυψε τα και με φιλισε στα χειλη.Δεν ενιωθα κανεναν φοβο πλεον μεσα μου ο Ρομπερτ ειχε αλλαξει μεσα σε μια μερα ειχε γινει καποιος αλλος τα λογια του εμειναν χαραγμενα σταν καρδια μου.Ειχε δικιο οταν θα ημουν ετοιμη θα εκανα το μεγαλο βημα.Τυλιξα τα χερια μου γυρω απο τον λαιμο του σηκωθηκα στις μυτες τον ποδιων μου και χαθηκα μεσα στο φιλι του.